EarShatter

You have been raised

From the cold world

Where you were once

Frozen.

He chose you to be his.

As he gently caressed your body

With his fingers,

Lifting you cautiously

To let his lips touch the rim

Where both his want and your need will converge-

Savoring your very being.

It all happened too fast.

Now you are empty.

And as much as you want him

Tangent to your damp visage,

You have no more to offer

For he sated his thirst

With everything you had.

Now,

In the final moment of your agony,

If you where to choose:

Would you rather

Be put in one corner

Of the darkest part of the room,

Or be left

Shattered and broken?

**I found this ancient poem of mine while googling my name.  thanks Thea Sabrina. At least you dint replace my name with yours. =)

(Originally posted in http://tulang1017.blogspot.com/ as a protest against GMA’s Presidential Proclamation 1017. This Filipino form of poetry, called Tanaga is similar to the Japanese Haiku only that it’s measured in seven syllables and four lines.) 

Si Big Brother may bading
Sa bahay humalinghing
Ang palasyo may Gloria
Kalayaa’y hinada

(para kay Kim Favis) 

Ngawit na ang araw sa pagkapit
Sa langit at oras na para tayo’y umuwi.

Alam natin ang pagkutob nito: Hahayaan na nating tayo’y madakip
Magpalakip sa kamay ng panahon
At naisip mong maari tayong tumakas sa ulirat,
Pumunta sa masukal na kalibliban
Ng makahoy na ala-ala at doo’y
Magtago
Nangangatog.

Ngunit ang kasalukuya’y narito
Tayong dalawa
Naglalakad sa maliliit na sementong
Parisukat, nagnanaknak ng isang-libo’t
Isang daang luha’t halakhak.

Kaya’t magkukuwentuhan tayo
At ipipinta mo sa langit,
Sa ibabaw ng tore ng maykapangyarihan
At malulupit ang kulay ng iyong isip.

Ito na nga ang walang hanggang walong
Minuto ng ating buhay.

Bukas, wala na ako.

Wala nang kasalo sa pagkain ng sisig
At pag-inom ng NAWASAng tubig ngunit
Alam kong nauunawaan mo ang lahat ng ito:

Tinatabas ng manong sa ating gilid
ang tangkay ng halaman
At itatanim upang umusbong na mas mayabong,
Mas malaki.

Kaya’t sa ganitong mga huling sandaling
Magsasabay tayo sa pag-uwi,
Batirin mong sabay tayo ng jeep
Na sasakyan.

Hindi nasunog ang puta
Nang siya’y pumasok sa simbahan
Upang mangumpisal,
Di tulad sa tinuran ng mga manang
Na hinipan na ng kalumaan-
Lumalagutok ang mga tuhod
At di na nababasa ang mga tumbong.

Diretso lang ang tingin ng puta,
di pansin ang paninigas
ng armas ng mga mama’t totoy
mga putitoy lahat dumaan at dadaan
sa kanyang puwerta kahit si Meyor
(iboto niyo siya, malapit na ang halalan)

Nagmura ng dasal ang ilang kababaihan
O Diyos nila, iligtas mo raw sila
Dahil hindi sila puta. Wala silang ibang
Ginawa kundi ang pagsilbihan ka,
Anakanamputa.

“Magsisi ka’t ika’y patatawarin”

Sinalsal ng nagdarasal na puta ang pari
Para masagip sa kasalanan ng ari.

Nawawala rin ang mga salita
sa isip ng makata.

—lines from a poem unwritten